Produkcja Siarkowodoru (H2S)

Ten wskaźnik ocenia zdolność Twojego mikrobiomu do produkcji siarkowodoru (H2S), gazu znanego z charakterystycznego zapachu „zgniłych jaj”. W niewielkich ilościach H2S działa jako niezbędny przekaźnik komórkowy; jednak gdy niektóre bakterie produkują go w nadmiarze, staje się wysoce toksycznym gazem, który „dusi” komórki jelit, niszczy barierę śluzową i jest jednym z głównych czynników przewlekłego zapalenia jelit (zwłaszcza w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego).

Siarka, która trafia do Twojego jelita grubego, pochodzi głównie z dwóch źródeł: Twojej diety (aminokwasy bogate w siarkę obecne w czerwonym mięsie, jajkach i produktach mlecznych, a także konserwanty takie jak siarczyny w winach i przetworzonej żywności) oraz Twojej własnej warstwy śluzu (która jest "siarkowana", aby Cię chronić).

W zdrowym ekosystemie produkcja tego gazu jest minimalna. Jednak diety bardzo bogate w tłuszcze zwierzęce i białka — a ubogie w błonnik — sprzyjają nadmiernemu rozwojowi określonej grupy mikroorganizmów znanych jako Bakterie Redukujące Siarkę (BRS).

Najbardziej reprezentatywne gatunki z tej grupy to Bilophila wadsworthia i Desulfovibrio. Kiedy te bakterie dominują, wykorzystują siarkę z Twojego pożywienia lub rozkładają Twoją własną warstwę ochronnego śluzu do "oddychania", uwalniając duże ilości gazu H2S jako toksyczny produkt uboczny bezpośrednio na delikatną ścianę Twojego jelita grubego.

Przewlekłe gromadzenie się H2S w świetle jelita ma bardzo negatywny wpływ, często opisywany jako "toksyczność komórkowa":

• "Uduszenie" komórek jelitowych: Komórki Twojego okrężnicy potrzebują maślanu do pozyskiwania energii. Gaz H2S jest biologicznie toksyczny, ponieważ blokuje enzymy komórkowe przetwarzające maślan. Nie mogąc go wykorzystać, komórki jelitowe mają obniżony poziom energii i słabną, naruszając barierę jelitową.
• Nieswoiste zapalenie jelit i krwawienie: Istnieje silna i udowodniona korelacja kliniczna między wysokim poziomem H2S (i bakteriami redukującymi siarczany) a rozwojem nieswoistego zapalenia jelit. Gaz silnie podrażnia błonę śluzową, powodując mikro-wrzody i krwawienie.
• Objawy trawienne (gazy i ból): Na poziomie klinicznym, wysoka produkcja objawia się niezwykle cuchnącymi wzdęciami. Ponadto, H2S działa na nerwy jelita, powodując nadwrażliwość trzewną (normalne gazy odczuwane są jako bolesne skurcze).
• Uszkodzenie DNA: Będąc wysoce reaktywną cząsteczką, nadmiar H2S powoduje stres oksydacyjny i uszkodzenie DNA komórek okrężnicy, statystycznie zwiększając ryzyko mutacji i raka jelita grubego.

Ocena toksyczności siarczków jest przeprowadzana za pomocą metagenomiki Shotgun, kwantyfikując potencjał genetyczny szlaku asymilacyjnej redukcji siarczanów oraz metabolizmu aminokwasów siarkowych.

Nasza linia bioinformatyczna mapuje obfitość kluczowych genów, takich jak dsrA i dsrB (asymilacyjne reduktazy siarczanów). Na poziomie taksonomicznym oceniamy specyficzne obciążenie Bakterii Redukujących Siarczany (BRS), zwracając szczególną uwagę na rodzaje Desulfovibrio, Desulfobulbus oraz gatunek Bilophila wadsworthia (którego wzrost jest stymulowany specyficznie przez sole żółciowe wydzielane podczas spożywania tłuszczów zwierzęcych).

Poziomy normalne lub niskie wskazują na wydajne trawienie białek i ekosystem, w którym dominuje (zdrowa) fermentacja sacharolityczna błonnika, utrzymująca BRS pod kontrolą. Natomiast wysoki poziom sugeruje dominację fermentacji proteolitycznej (gnicia) i nieprzyjazne środowisko jelitowe. Jeśli wskaźnik jest wysoki, zdecydowanie zaleca się tymczasowe ograniczenie spożycia białek zwierzęcych bogatych w siarkę, drastyczne zmniejszenie spożycia tłuszczów nasyconych, wyeliminowanie żywności zawierającej siarczyny (E220-E228) oraz znaczne zwiększenie spożycia prebiotyków (takich jak GOS i FOS) w celu zakwaszenia okrężnicy, co fizycznie hamuje wzrost bakterii produkujących H2S.