Dysbioza Proteobakterii

Dominium Proteobacteria obejmuje szeroką gamę bakterii, wśród których znajdują się najbardziej znani patogeni (E. coli, Salmonella, Klebsiella). W zdrowym jelicie powinny być utrzymywane na bardzo niskim poziomie. Ich ekspansja lub "rozkwit" jest najbardziej niezawodnym klinicznym wskaźnikiem dysbiozy i niestabilności jelitowej, często wskazującym na środowisko zapalne lub bogate w tlen, w którym bakterie pożyteczne nie mogą przetrwać.

Aby zrozumieć ten wskaźnik, należy pomyśleć o tlenie. Twój gruby jelito powinien być środowiskiem beztlenowym (bez tlenu). 99% twoich dobrych bakterii (jak Faecalibacterium czy Bifidobacterium) ginie, jeśli zostaną wystawione na działanie tlenu.

Proteobacteria natomiast mogą żyć bez tlenu, ale wolą żyć z nim (fakultatywne beztlenowce). Kiedy jelito się zapala, tkanka uwalnia tlen i azotany. Działa to jako promotor dla Proteobakterii, które szybko się mnożą, wypierając dobre bakterie, które giną w obecności tlenu. Dlatego duża ilość Proteobakterii może być uważana za sygnał ostrzegawczy, że "klimat" Twojego jelita się zmienił i stał się wrogim dla zdrowej flory.

Wysokie stężenie Proteobakterii ma natychmiastowe konsekwencje ogólnoustrojowe:

• Przewlekłe zapalenie (endotoksemia): Ściana komórkowa Proteobakterii zbudowana jest z lipopolisacharydów (LPS), jednej z najsilniejszych toksyn dla układu odpornościowego. Gdy te bakterie umierają lub się namnażają, uwalniają LPS, który może przedostać się do krwiobiegu, powodując zmęczenie, łagodne zapalenie i insulinooporność.
• Niestabilność ekosystemu: Wysoki poziom wskazuje na niestabilne środowisko jelitowe. Ułatwia to przekształcenie się każdego zakażenia pokarmowego w problem przewlekły.
• Zaburzenia trawienne: Często wiąże się z biegunką, cuchnącymi gazami (z powodu związków siarki) i bólami brzucha typu kolkowego, typowymi objawami zespołu jelita drażliwego (IBS) poinfekcyjnego.

Niniejsza analiza kwantyfikuje całkowitą względną obfitość typu Proteobacteria, ze szczególnym uwzględnieniem rodziny Enterobacteriaceae (klasa Gammaproteobacteria).

Z perspektywy ekologicznej Proteobakterie zachowują się jako strategie "r" (szybki wzrost w niestabilnych środowiskach), w przeciwieństwie do Firmicutes/Bacteroidetes, które są strategiami "K" (stabilny wzrost w nasyconych środowiskach). Analiza metagenomiczna pozwala odróżnić, czy wzrost wynika z niegroźnych gatunków komensalnych (Sutterella) czy z patobiontów posiadających czynniki wirulencji (Escherichia, Shigella, Klebsiella).