Degradacja Szczawianów

Ten wskaźnik ocenia genetyczne zdolności Twojego ekosystemu jelitowego do rozkładania i neutralizowania szczawianów, naturalnie występujących związków (antyskładników odżywczych) obecnych w wielu zdrowych produktach spożywczych. Posiadanie flory bakteryjnej zdolnej do rozkładania tych szczawianów, zanim dostaną się one do krwiobiegu, jest Twoją główną linią naturalnej obrony przed powstawaniem kamieni nerkowych (kamieni w nerkach) i niedoborem niektórych minerałów.

Tutaj natrafiamy na jeden z wielkich paradoksów żywieniowych: żywność powszechnie uznawana za „superżywność”, taka jak szpinak, buraki, migdały, czyste kakao czy rabarbar, jest niezwykle bogata w kwas szczawiowy. Rośliny produkują ten kwas jako krystaliczny mechanizm obronny, aby uniknąć zjedzenia przez owady.

Ludzkie ciało nie posiada żadnych enzymów zdolnych do trawienia tych szczawianów. Jeśli je spożyjesz, a dotrą one w nienaruszonej formie do Twojego jelita, zostaną wchłonięte do krwi i przemieszczą się do nerek. Tam łączą się z wapniem, tworząc ostre kryształy, które, jeśli się nagromadzą, przekształcają się w bolesne kamienie nerkowe (kamienie szczawianowo-wapniowe, stanowiące 80% wszystkich kamieni nerkowych). Na szczęście w Twoim jelicie istnieją wysoce wyspecjalizowane mikroorganizmy, które żywią się tymi kryształami szczawianów, niszcząc je, zanim Twoje ciało zdąży je wchłonąć.

Utrata tej zdolności bakteryjnej (często po antybiotykoterapii) ma bezpośrednie konsekwencje:

• Ryzyko kamieni nerkowych (nefrolitiaza): Niska zdolność rozkładu szczawianów prowadzi do hiperoksalurii (nadmiaru szczawianów w moczu). Wiele badań pokazuje, że pacjenci z nawracającymi kamieniami nerkowymi prawie całkowicie pozbawieni są bakterii rozkładających szczawiany w swoim mikrobiomie.
• Złe wchłanianie minerałów: W jelitach szczawiany działają jak "magnes" lub chelat. Silnie wiążą się z wapniem, magnezem, cynkiem i żelazem z twojego pożywienia, uniemożliwiając organizmowi wchłanianie tych kluczowych składników odżywczych. Bakterie rozkładające szczawiany uwalniają te minerały, poprawiając twoje odżywianie.
• Zapalenie ogólnoustrojowe i bóle stawów: Chociaż jest to rzadsze, u osób z wysoką przepuszczalnością jelitową (Leaky Gut) i niskim rozkładem, kryształy szczawianów mogą odkładać się w innych tkankach ciała, zaostrzając bóle stawów, mięśni, a nawet schorzenia takie jak wulwodynia.

Ocena potencjału degradacji szczawianów przeprowadzana jest za pomocą metagenomiki Shotgun, szukając specyficznie maszynerii enzymatycznej niezbędnej do tej ścieżki metabolicznej.

Na poziomie bioinformatycznym mapujemy obfitość dwóch kluczowych genów: oxc (oksaloilo-CoA dekarboksylaza) i frc (formilo-CoA transferaza). W ekosystemie ludzkim niekwestionowanym królem tego procesu jest gatunek Oxalobacter formigenes, ścisły beztlenowiec, dla którego szczawian jest jedynym źródłem energii (obowiązkowy degradator). Jest on niezwykle wrażliwy na powszechnie stosowane antybiotyki. Ponadto, oceniamy obecność "fakultatywnych" degradatorów (bakterii, które mogą degradować szczawiany, jeśli występują niedobory innych źródeł), do których należą specyficzne szczepy Lactobacillus (np. L. acidophilus, L. plantarum) i Bifidobacterium (np. B. animalis).

Niska zdolność wymaga podwójnej interwencji dietetycznej: ograniczenia spożycia żywności bardzo bogatej w szczawiany (lub zastosowania technik kulinarnych, takich jak gotowanie szpinaku i wyrzucanie wody, co usuwa znaczną część kwasu) oraz zapewnienia odpowiedniego spożycia wapnia w tym samym posiłku, aby strącić szczawiany w jelicie, jednocześnie próbując odbudować florę za pomocą probiotyków posiadających geny oxc/frc.