Ontstekingsmarkers (LPS)

Deze marker beoordeelt het genetische potentieel van je microbioom om Lipopolysacchariden (LPS), ook bekend als endotoxines, te produceren. Deze bacteriële moleculen zijn een van de krachtigste ontstekingsveroorzakers die door het menselijk immuunsysteem worden herkend. Een lage productiecapaciteit duidt op een vreedzaam ecosysteem, terwijl een hoge LPS-belasting de belangrijkste drijfveer is achter laaggradige systemische ontsteking.

Het LPS is geen toxine die bacteriën opzettelijk vrijgeven om ons aan te vallen; het is in feite een normaal structureel bestanddeel van de buitenste celwand van een specifieke groep bacteriën die Gram-negatieve bacteriën worden genoemd (met name de phyla Proteobacteria en Bacteroidetes).

Zolang deze bacteriën en hun LPS-wanden veilig opgesloten blijven in het spijsverteringskanaal en met de ontlasting worden uitgescheiden, is er geen probleem. De biologische crisis, klinisch bekend als Metabolische Endotoxemie, treedt op wanneer twee dingen tegelijkertijd gebeuren:

• Er is een overgroei van LPS-rijke bacteriën (dysbiose).
• De darmwand verzwakt of wordt permeabel (leaky gut).

Wanneer dit gebeurt, lekken LPS-fragmenten door de darmwand en komen in uw bloedbaan terecht. Uw immuunsysteem, dat LPS in het bloed detecteert, neemt onterecht aan dat er een wijdverspreide infectie is en slaat alarm, waardoor een ontstekingsrespons van cytokines door uw hele lichaam wordt ontketend.

De continue lekkage van LPS naar de bloedbaan houdt het immuunsysteem in een staat van chronische hypervigilantie, wat langdurige negatieve systemische effecten heeft:

• Insulineresistentie en Obesitas: Metabole endotoxemie is een van de fundamentele oorzaken van de moderne obesiteitsepidemie. LPS interfereert direct met insulineresceptoren in spier- en levercellen, waardoor het lichaam gedwongen wordt meer vet op te slaan en het risico op Diabetes Type 2 drastisch toeneemt.
• Neuro-inflammatie ("Brain Fog"): Ontstekingsmoleculen die door LPS worden geactiveerd, kunnen naar de hersenen reizen en de bloed-hersenbarrière verstoren. Dit wordt nauw geassocieerd met chronische vermoeidheid, concentratieproblemen (brain fog), stemmingswisselingen en zelfs de ontwikkeling van neurodegeneratieve aandoeningen.
• Atherosclerose: LPS bevordert de vorming van cholesterolplaques in de slagaders door ontstekingsreacties in de bloedvatwanden te activeren, waardoor het cardiovasculaire risico toeneemt, ongeacht het dieet.

In tegenstelling tot bloedtesten die circulerend LPS meten, voorspelt deze metagenomische marker het potentieel voor endogene LPS-synthese rechtstreeks uit het darmecosysteem door middel van Shotgun sequencing.

Ons bio-informatica-algoritme kwantificeert de overvloed van genroutes die verantwoordelijk zijn voor de biosynthese van Lipide A (het toxische deel van LPS), specifiek door belangrijke genen zoals lpxC, lpxD, kdtA en lpxK in kaart te brengen.

Bij lage niveaus heeft het ecosysteem een verminderd pro-inflammatoir potentieel, typisch gedomineerd door boterzuurproducerende Gram-positieve bacteriën (die geen LPS hebben). Hogere niveaus weerspiegelen een teveel aan Gram-negatieve bacteriële biomassa. Indien vergezeld van markers van een aangetast darmbarrière (Item 47) of een teveel aan Proteobacteria (Item 12), heeft klinische interventie prioriteit. De voedingsstrategie omvat het drastisch verminderen van verzadigde vetten (die fungeren als "voertuigen" die LPS door de darmwand transporteren) en het verhogen van de inname van polyfenolen en Omega-3 (EPA/DHA) om ontstekingsreceptoren TLR4 tot zwijgen te brengen.