Glutenafbraak

Deze marker beoordeelt het genetische vermogen van uw microbioom om gluten te verteren, een complexe eiwitmix die aanwezig is in tarwe, gerst en rogge. Bepaalde darmbacteriën produceren zeer gespecialiseerde enzymen die "knippen" in glutenfragmenten die het menselijk lichaam zelf niet kan verwerken. Een goed bacterieel afbraakvermogen is de sleutel tot het voorkomen van darmontstekingen en het beschermen tegen niet-coeliakie glutensensitiviteit (NCGS).

Gluten is, biochemisch gezien, een uitzonderlijk moeilijk verteerbaar eiwit. Het bestaat voornamelijk uit gliadine en glutenine, eiwitten die ongewoon rijk zijn aan twee aminozuren: proline en glutamine.

Het menselijk lichaam mist de benodigde gastro-intestinale enzymen om de bindingen van proline volledig te verbreken. Als gevolg hiervan blijft, zelfs bij volledig gezonde mensen, de vertering van gluten onvolledig. Dit laat grote eiwitfragmenten achter in de darmen (kleine onverwoestbare moleculen, zoals het beroemde 33-mer peptide) die de darmwand kunnen irriteren en het immuunsysteem kunnen activeren.

Dit is waar je darmflora om de hoek komt kijken. De bacteriën in een gezond microbioom fungeren als een ondersteunend spijsverteringssysteem en scheiden gespecialiseerde enzymen af die het werk afmaken dat je maag en alvleesklier niet konden doen, waarbij deze irriterende fragmenten worden afgebroken tot onschadelijke aminozuren voordat ze problemen veroorzaken.

Het vermogen van je flora om deze eiwitten te metaboliseren heeft een directe impact op je spijsverteringstolerantie:

• Niet-Coeliakie Gluten Gevoeligheid (NCGS): Veel mensen ervaren een opgeblazen gevoel, gasvorming, buikpijn en "hersenmist" na het eten van tarwe, ondanks dat ze geen coeliakie hebben. Een laag bacterieel vermogen om gluten af te breken, zorgt ervoor dat irriterende fragmenten langer in de darm blijven, wat deze gevoeligheid en chronisch ongemak veroorzaakt.
• Bescherming van de Darmbarrière: Gliadine (een deel van gluten) staat erom bekend de afgifte van zonuline te stimuleren, een molecuul dat de verbindingen van de darmwand "opent", wat leidt tot hyperpermeabiliteit (leaky gut). Gluten-afbrekende bacteriën vernietigen gliadine voordat het deze weg kan activeren en beschermen zo de integriteit van je barrière.
• Beheer van Sporen (Kruisbesmetting): Een hoog bacterieel afbrekend vermogen geneest of voorkomt coeliakie niet, wat een auto-immuun aandoening is. Echter, bij gevoelige of coeliakiepatiënten met een strikt dieet, fungeren deze bacteriën als een biologisch vangnet en helpen ze bij het neutraliseren van kleine accidentele "sporen" gluten die worden ingenomen door kruisbesmetting.

Het Vermogen tot Glutenafbraak wordt gemeten door de aanwezigheid van genen te analyseren die coderen voor Prolyl-Endopeptidasen (PEP) en andere proline-rijke proteasen (KEGG-route M00438). Waar menselijke enzymen (zoals pepsine of trypsine) worden geremd door de prolinebindingen van gluten, kunnen deze bacteriële enzymen bindingen aangrenzend aan proline-residuen wel afbreken. De meest efficiënte soorten voor deze taak behoren gewoonlijk tot de geslachten Bifidobacterium (bv. B. longum, B. bifidum), Lactobacillus en Rothia. Als je capaciteit "Laag" is, is je darm biologisch onbewapend tegenover tarwe-eiwitten. In deze gevallen wordt aangeraden de glutenbelasting in de voeding tijdelijk te verminderen of te elimineren om het immuunsysteem te ontlasten, terwijl tegelijkertijd exogene spijsverteringsenzymen (DPP-IV) gebruikt kunnen worden en de flora herbevolkt wordt met probiotica van de geslachten Bifidobacterium of Lactobacillus met bewezen PEP-activiteit.